สำหรับวันนี้ กิ๊บซ่ามีนิทานเรื่อง "แมรี่จอมหยิ่ง" มาฝากค่ะ ลองอ่านดูนะคะ ว่าจะสนุกรึเปล่า
...............................
แมรี่ เป็นตุ๊กตาในร้านขายของเล่นเล็กๆแห่งหนึ่งใครๆก็ชื่นชอบแมรี่เพราะแมรี่เป็นตุ๊กตาฝรั่งผมทองแสนสวย ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่เมื่อเดินผ่านหน้าร้อนก็อดที่จะเหลียวมองแมรี่ไม่ได้ แมรี่จึงภูมิใจในความสวยของเธอมาก
" แมรี่ ดูสิ เด็กคนนั้น มาแอบดูเธออีกแล้ว" ปุกปุย ตุ๊กตาหมาขนฟูชี้ให้แมรี่ดูเด็กผู้หญิงที่ยืนเกาะกระจกตู้โชว์จ้องมองแมรี่ " ท่าทางเขาจะชอบเธอมากนะ มายืนดูเธอทุกวันเลย" " เขาคงอยากเล่นกับเธอมั้ง แมรี่" หมูแดง ตุ๊กตายัดนุ่นตัวกลมเอ่ยขึ้นพลางเหลือบตาดูเสื้อผ้าเก่าๆที่เด็กหญิงสวมอยู่
" น่าสงสารจัง ท่าทางคงไม่มีเงินมาซื้อเธอหรอก เจ้าของร้านตั้งราคาเธอเสียแพงเชียว"
แมรี่ยืดอกพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า "ไช่สิ แล้วก็มีแต่คนรวยๆเท่านั้นที่มีเงินซื้อฉัน ฉันจะได้อยู่บ้านตุ๊กตาหลังใหญ่ๆมีชุดสวยๆเปลี่ยนทุกวัน ฉันคงมีความสุขมากเลยล่ะ เฮ้อ เมื่อไรจะมีคนพาฉันไปจากร้านเก่าๆนี่สักทีนะ" แมรี่ทำตาลอยฝันเฟื่อง
"แต่ฉันไม่หวังอะไรมากมายหรอก แค่ให้คนที่ซื้อฉันไปรักฉันมากๆก็พอแล้วล่ะ" หมูแดงบอก " แม่ขา " เสียงเด็กคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา " ปุ๊กกี้จะเอาตุ๊กตาตัวนี้ค่ะ ดูสิคะ เข้ากับบ้านตุ๊กตาของหนูพอดีเลยค่ะ"
แม่ของเด็กหญิงเดินเข้ามาดูแมรี่แล้วจ่ายเงินซื้อทันที เด็กหญิงปุ๊กกี้เดินอุ้มแมรี่ออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว แมรี่ไม่มีโอกาสจะร่ำลาเพื่อนๆตุ๊กตาเลยเธอมัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้ไปอยู่ที่ใหม่จนลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
บ้านของเด็กหญิงปุ๊กกี้ใหญ่โตมาก ในบ้านมีผู้คน มากมายเดินขวักไขว่ไปมา แต่สิ่งที่ทำให้แมรี่ตื่นเต้นมากที่สุดคือบ้านตุ๊กตาหลังใหญ่ในห้องนอนของเด็กหญิงปุ๊กกี้ บ้านตุ๊กตาหลังนี้สีชมพูสวยสดใส มีเตียงนอนและชุดเก้าอี้เล็กๆ น่ารัก ภายในบ้านมีตุ๊กตาอยู่หลายตัวนั่งรวมกันอยู่มุมหนึ่ง ตุ๊กตาเหล่านั้นดูเก่าและสกปรกไม่มีใครสวยเท่าแมรี่เลย
" สวัสดี แม่หนูผมทอง เธอเพิ่งมาใหม่ล่ะสิ" ตุ๊กตากวางขาขาดร้องทักขึ้น "ขอต้อนรับสู่บ้านพักตุ๊กตาจ้ะ" ตุ๊กตาสาวใช้หัวยุ่งเอ่ยขึ้นบ้าง " เธอชื่ออะไรน่ะ"
" ฉันชื่อแมรี่ หนูปุ๊กกี้เธอเพิ่งซื้อฉันมาวันนี้เอง ยินดีที่รู้จักพวกเธอจ๊ะ อืม บ้านนี้สวยจังเลยนะ น่าอยู่จริงๆนะ" แมรี่กวาดตามองไปรอบๆบ้านตุ๊กตา " เอทำไมพวกเธอถึงโทรมจัง"
" ใหม่ๆ พวกเราก็สวยน่ารักเหมือนเธอทุกตัวแหละ แต่หนูปุ๊กกี้น่ะสิ เขาไม่ถนอมพวกเราเลย ชอบเล่นกับพวกเราแรงๆอยู่เรื่อย พวกเราก็เลยพังน่ะสิ เธอเองก็เหมือนกัน ต่อไปเธอก็จะเก่าเหมือนพวกเราแล้วก็จะโดนทิ้งอยู่ในบ้านตุ๊กตานี้ไม่ต่างจากพวกเราหรอก" ตุ๊กตากวางตอบ
" ไม่มีทางหรอก" แมรี่สะบัดหน้า " หนูปุ๊กกี้ชอบฉัน พวกเะออิจฉาฉันใช่ไหมล่ะเลยขู่ให้ฉันกลัว" แมรี่เชื่อว่าเธอจะต้องมีความสุขภายในบ้านที่สวยงามของเด็กหญิงปุ๊กกี้อย่างแน่นอน
" ปุ๊กกี้มานี่เร็ว" เสียงพี่ชายของเด็กหญิงปุ๊กกี้เรียก เด็กหญิงปุ๊กกี้คว้าผมของแมรี่แล้วรีบวิ่งไปหาพี่ชายของเธอ" มาแข่งปาเป้ากัน เถอะ วันนี้พี่ซื้อลูกดอกอันใหม่มา คันมือยากจะลองเต็มแก่แล้วนะ"
" แล้วเราจะเอาอะไรเป็นเป้าล่ะ เป้ากระดาษอันเก่าก็เปื่อยแล้วนะ" " โอ๊ะ เป้ากระดาษเหรอ พี่ปาจนเบื่อแล้ว" พี่ชายของเด็กหญิงปุ๊กกี้มองซ้ายขวาหาเหยื่อลูกดอก " เอาไอ้ตุ๊กตาฝรั่งของเธอดีไหมตัวใหญ่ดีนะ จะได้โดนแม่นๆ"
" แต่ตัวนี้ยังใหม่อยู่นะ เดี๋ยวแม่ว่า อืม ก็ได้ พี่ให้หนูปาก่อนนะ" เด็กหญิงปุ๊กกี้ช่วยพี่ชายของเธอผูกแมรี่ติดกับผนัง " เฟี้ยว...ฉึก" ลูกดอกดอกแล้วดอกเล่าเฉี่ยวตัวแม่รี่บางดอกก็ฉีกกระโปรงของเธอขาด เด็กชายและเด็กหญิงตบมือหัวเราะชอบใจในฝีมือของตนแต่ไม่มีใครได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของตุ๊กตาแมรี่
นับตั้งแต่วันนั้น แมรี่ไม่เคยมีความสุขเลย เด็กหญิงปุ๊กกี้ชอบเล่นกับเธอแรงๆบางวันก็ทิ้งแมรี่ไว้นอกบ้านปล่อยให้เธอตากน้ำค้างจนเปียกแฉะ ตัวของแมรี่เริ่มเป็นสีกระดำกระด่างดูสกปรก เสื้อผ้าของของเธอก็ขาดรุ่งริ่ง แมรี่ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ถึงจะได้อยู่บ้านตุ๊กตาสวยๆอย่างที่เธอฝัน แต่เธอก็ไม่มีความสุขอย่างที่เธอคิดที่นี่ไม่มีใครรักเธอเลย
แมรี่เริ่มคิดถึงเพื่อนๆที่ร้านขายของเล่น คิดถึงคำพูดของหมูแดง จริงด้วยสิ ความรักคือสิ่งสำคัญที่สุด แมรี่เข้าใจแล้ว สิ่งสวยงามเพียงอย่างเดียวให้ความสุขไม่ได้ "ชอบไหมจ๊ะปุ๊กกี้ นี่เป็นตุ๊กตาแบบใหม่ล่าสุดเลยนะจ๊ะ" เด็กหญิงปุ๊กกี้กับแม่ของเธอเดินเข้ามาในห้อง ในอ้อมแขนของเด็กหญิงปุ๊กกี้มีตุ๊กตาตัวใหม่สีสันสดใส
"ชอบมากค่ะคุณแม่ ดีจังเลย หนูกำลังเบื่อตุ๊กตาตัวเก่าอยู่พอดีเลยค่ะ" "เอ แม่ว่าห้องหนูชักจะรกแล้วนะ เอาของเล่นเก่าๆไปทิ้งบ้างดีไหม" "ดีค่ะแม่"
แมรี่และเพื่อนตุ๊กตาอีกหลายตัวถูกนำไปทิ้งในกองขยะที่ส่งกลิ่นเหม็น มีแมลงวันบินกันว่อน " เป็นอย่างไรบ้างแมรี่" ตุ๊กตากวางเพื่อนเก่าถามอย่างเป็นห่วง " อดทนหน่อยนะเดี๋ยวก็ชินไปเอง"
"ฉันขอโทษนะที่ฉันเคยพูดไม่ดีกับเธอ" แมรี่ขอโทษตุ๊กตากวาง " ฉันหลงตัวเองคิดว่าตัวเองสวยน่ารักกว่าคนอื่น ใครๆก็ต้องรักฉัน ฉันคิดว่าพวกเธออิจฉาที่หนูปุ๊กกี้สนใจฉัน เลยมองข้ามความหวังดีของเธอ" แมรี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด
" แม่จ๋า ดูตุ๊กตาตัวนี้สิ" แมรี่เห็นแม่ลูกคู่หนึ่งยืนมองเธออยู่ ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าเก่าๆมีรอยปะหลายที่ แมรี่จำได้ว่าเป็นเด็กคนที่เคยยืนมองแมรี่ที่ร้านขายของเล่นนั่นเอง เด็กหญิงผละจากแม่ของเธอมาอุ้มแมรี่แววตาของเธอเป็นประกายสดใส เธอยิ้มให้แมรี่อย่างอ่อนโยน
"ตุ๊กตาตัวนี้ไงที่หนูอยากได้ หนูเคยไปยืนดูมันทุกวันเลยจ๊ะ แต่ตอนหลังใครซื้อไปก็ไม่รู้ น่าสงสารจัง ทำไมเขาเอามาทิ้งที่กองขยะอย่างนี้ สกปรกหมดเลย"
" ไม่เป็นไรหรอกส้ม" แม่ของส้มหยิบแมรี่มาดู " ตุ๊กตานี่ยังดีอยู่เลย เดี๋ยวหนูเอาไปซักก็สะอาด แล้วแม่จะเย็บชุดใหม่ให้ชุดหนึ่งด้วย ตุ๊กตาตัวนี้ต้องสวยเหมือนเดิมแน่นอนจ้ะ"
" ตุ๊กตาจ๋า ไปอยู่กับส้มนะ ส้มจะดูแลเธออย่างดีเลยจ้ะ" หนูส้มกระชับอ้อมแขนกอดแมรี่แน่นขึ้น " " แมรี่" ตุ๊กตากวางเรียก " เธอโชคดีได้รับความรักอีกครั้งหนึ่งแล้ว ขอให้เธอมีความสุขมากๆนะ"
"ขอบใจจ๊ะ ขอให้เธอโชคดีเหมือนกันนะ ตุ๊กตากวาง ลาก่อนจ้ะ" แมรี่กระซิบไปตามสายลม
" เดี๋ยวนี้แมรี่ขาวสะอาดน่ารักขึ้น หนูส้มรักแมรี่มาก เธอเล่นกับแมรี่อย่างทนุทนอม เวลาหนูส้มไปไหนก็พาแมรี่ไปด้วย เวลานอนหนูส้มก็กอดแมรี่นอนอย่างมีความสุข แมรี่ไม่ใฝ่ฝันถึงบ้านตุ๊กตาที่สวยงามหรูหราอีก เพราะบ้านหลังน้อยของหนูส้มหลังนี้แม้จะเก่าแต่ก็มีความรักและความอบอุ่นอย่างแท้จริง
....................................
ขอขอบคุณ
นิทานจากการประกวดนิทานรางวัลมูลนิธิเด็ก ครั้งที่ 6
ผลงานของ : วัชราภรณ์ ดิษฐป้าน
ภาพประกอบ : พิมพ์จิต สถิตย์วิทยานันท์
